O mnie
Mateusz Łukasz Marcinkowski
Urodził się 3 grudnia 1991 r. w Żyrardowie. Ukończył studia magisterskie z teologii na UKSW w Warszawie. Z zawodu nauczyciel, z pasji pisarz i kompozytor muzyki konceptualnej. Prywatnie zaś szczęśliwy mąż i dumny ojciec sześciorga dzieci.
Od najmłodszych lat ciągnęło go do pisania. Gdy na osiemnaste urodziny dostał od babci, która od początku dostrzegała w nim talent pisarski, piękne piuro Parkera ze złotą stalówką powiedział: Kiedyś będę nim podpisywał własne książki dla moich czytelników. Tak też się stało.
W 2019 r. nakładem wydawnictwa My Book ukazał się debiutancki zbiór opowiadań Mateusza pt. Elizabeth, na który składa się sześć opowieści utrzymanych w klimacie klasycznej literatury grozy z przełomu XIX i XX wieku. Jako główną inspirację swej twórczości Mateusz wskazuje klasyczną literaturę angielską, a zwłaszcza twórczość sióstr Brontë, Brama Stokera, Josepha Sheridana LeFanu i M.R. James'a. Gotycka atmosfera książki, archaiczny sposób narracji i czająca się gdzieś pod skórą groza przypadły czytelnikom do gustu i stały się jednocześnie znakiem rozpoznawczym stylu pisarza. Książka doczekała się wielu pochlebnych recenzji.
Na pytanie jaki związek z teologią ma literatura grozy autor odpowiada bez namysłu:
Nie znam bardziej uduchowionego gatunku literackiego niż horror. Nigdzie nie znajdziemy tyle wątków religijnych co właśnie tutaj. Weźmy dla przykładu Egzorcystę Blatty'ego czy Omena Seltzera. Przecież obydwa z tych wielkich książkowych i jednocześnie kinowych hitów opierają swą fabułę na motywach chrześcijańskich. Dla mnie to kwestia naczyń połączonych.
15 stycznia 2024 r. do sprzedaży trafiła druga książka pisarza pt. Guwernantka. Jest to zbiór siedmiu nowych opowiadań wpisujących się w stylistykę, za którą czytelnicy pokochali debiut Mateusza, lecz wedle słów samego pisarza - atmosfera grozy jest w nich jeszcze gęstsza. Po raz kolejny książka uzyskała wiele pozytywnych recenzji stając się tym samym godną następczynią debiutu autora.
Mateusz jest człowiekiem wielu pasji. Jedną z największych jest, obok pisania, także muzyka. 20 grudnia 2025 r. opublikował na swoim kanale w serwisie YouTube pierwszy album z muzyką operową zatytułowany Mysterium Incarnationis, którą stworzył wykorzystując nowoczesne technologie cyfrowe. To sakralna mini-opera w stylu barokowym, składająca się z pięciu arii tworzących spójny cykl poświęcony tajemnicy Wcielenia. Teksty w języku łacińskim czerpią z Pisma Świętego, antyfon liturgicznych oraz wybranych pism patrystycznych. Projekt został opracowany jako muzyka konceptualna: idea teologiczna i tekstowa wyprzedza i kształtuje formę muzyczną.
Kolejny album zatytułowany Nai Cala Tuluva: An Elven Hymn of Nativity przyniósł Mateuszowi spory sukces na YouTube. Artysta udowodnił w nim, że potrafi eksperymentować i łamać konwenanse. Album został doceniony za oryginalny pomysł, oryginalne brzmienie i wykorzystanie języka Quenya - stworzonego przez J. R. R. Tolkiena liturgicznego języka elfów - do napisania tekstów utworów.
W styczniu 2026 r. ukazał się kolejny album muzyczny Mateusza. Dzieło zatytułowane İstanbul Geceleri zabiera słuchacza na klimatyczny nocny spacer po ulicach Stambułu przy akompaniamencie oryginalnych tureckich instrumentów muzycznych takich jak oud, bağlama, kanun, ney czy keman, które w połączeniu ze współczesnym, świeżym brzmieniem muzyki pop dają niezwykłą orientalno-taneczną mieszankę. To ukłon w stronę tureckiej muzyki rozrywkowej i jednocześnie osobisty hołd dla tureckiej kultury i estetyki, która jest bardzo bliska sercu Mateusza.
Jednak tym, co Mateuszowi gra w duszy najbardziej jest niewątpliwie space age pop. To popularny na przełomie lat 50. i 60. XX wieku nurt muzyczny, który zamieniał fascynację podbojem kosmosu w chwytliwe, retro-futurystyczne brzmienia. Tradycyjną orkiestrę zderzano tu z kosmicznym brzmieniem thereminu, hipnotyzującymi organami Mooga oraz całą masą perkusjonaliów – od bongosów po marimby. To właśnie te nietypowe połączenia instrumentów tworzyły tak charakterystyczny dla tej ery, surrealistyczny klimat, w którym bez pamięci zakochał się Mateusz, co sam opisuje w następujący sposób.
Pamiętam jak pierwszy raz usłyszałem kompozycje Esquivela i Lesa Baxtera. To było jak objawienie! Potem przyszła kolej na Dicka Hymana i Jean-Jacuesa Perreya i wpadłem po uszy. Tak, to była miłość od pierwszego usłyszenia! Potem sam zacząłem eksperymentować z thereminem, wibrafonem, marimbą i kosmiczną stylistyką. I tak właśnie powstał ten album.
Mowa o albumie Music for Interplanetary Entertaiment, mającego swą premierę 22 maja 2026 r,, w którym złota era wyobraźni hi-fi spotyka się z nieograniczonymi możliwościami współczesnej technologii. W tym albumie kompozytor Mateusz Marcinkowski ożywia pełną wdzięku elegancję i dźwiękową przygodę klasycznego space-age popu – stylu, którego pionierami byli niegdyś tacy mistrzowie jak Esquivel, Les Baxter czy Dick Hyman. Bujne orkiestracje, mieniące się wibrafony, błyskotliwe sekcje dęte i kosmiczne faktury przeplatają się, tworząc pejzaż dźwiękowy, który wydaje się jednocześnie ponadczasowy i odświeżająco nowy. Każdy utwór to mała podróż: od retro-futurystycznych salonów i międzygwiezdnych sal balowych, po odległe planety wyczarowane za pomocą melodii i rytmu. Choć muzyka ta jest głęboko zakorzeniona w duchu połowy ubiegłego wieku, exotica i space-age popu, powstała przy użyciu najgęstszych, współczesnych technik produkcyjnych, które pomogły ukształtować aranżacje, poszerzyć paletę brzmień i powołać te międzygwiezdne wizje do życia w sposób, o jakim pionierzy tego gatunku mogli tylko pomarzyć. Rezultatem jest hołd dla przeszłości – i wgląd w przyszłość orkiestrowej wyobraźni.
Jako, że Mateusz jest niezwykle płodnym twórcą o bardzo szerokiej wyobraźni i nietuzinkowych pomysłach, można się spodziewać, że niebawem będziemy mieli kolejną okazję usłyszeć jego kolejny album lub przeczytać zupełnie nowe opowiadania.
Jeśli chcecie być na bieżąco, koniecznie śledźcie Mateusza w mediach społecznościowych!